Plug me in
Sinds 15 maart ben ik onderweg naar Australië in een elektrische auto. Zonder geld ben ik geheel afhankelijk van de energie die mensen mij via de website plugmeinproject.com aanbieden. De website biedt men de mogelijkheid hun locatie te selecteren en mij een maaltijd, slaapplek of stroom voor de auto aan te bieden. Afhankelijk van deze aanbiedingen wordt ook de route bepaald, ik reis van stopcontact naar stopcontact. Dit zorgt ervoor dat ik niet in een directe lijn naar ‘the land down under’ reis, maar zigzaggend de wereld over trek. Voor Meltwater blog ik om de maand over de voortgang van de reis.

Tijdens de reis doe ik verslag van duurzame initiatieven in alle landen die ik aandoe. Ik was in de Verenigde Arabische Emiraten, wat in de publieke opinie niet direct geassocieerd wordt met haar inzet voor het verbeteren van het klimaat. Toch gebeurt er veel op het gebied van milieu en duurzaamheid en kwam ik er later achter dat dit beeld dus niet klopt. Zo kwam ik in contact met de Green Sheikh. Deze man behoort tot de koninklijke familie van Ajman, één van de zeven emiraten. Ik stuurde hem een mail dat ik hem graag zou ontmoeten en direct kreeg ik een antwoord van zijn team dat de Sheikh mij graag wilde ontmoeten en wilde verlichten met positieve energie, klinkt goed. Ik ontmoette de Green Sheikh op zijn residentie. We hadden een uur gepland voor een interview en uiteindelijk bleef ik daar de hele avond. Ongelofelijk interessant en inspirerend deze man.

Na de roadtrip in het Midden Oosten was het volgende doel om Mumbai te bereiken. Dit kon niet over land omdat ik geen visum kon krijgen voor Pakistan vanuit het buitenland. Hierdoor moest het deze keer via lucht of zee. Al bij aankomst had ik hier rekening mee gehouden en zocht ik de hulp van de media. Met de Meltwater app maakte ik een selectie van relevante journalisten, ik sorteerde op automotive, travel en environment. Ik verzon een licht dramatische kop “Dutchman gets stuck in Dubai with his electric vehicle” en verzond dit naar de doelgroepen. Al binnen een paar minuten kreeg ik een telefoontje van Gulf News, de grootste krant in het Midden Oosten, die mijn verhaal exclusief wilden plaatsen. In ruil daarvoor kwam ik op de voorpagina. In het artikel werd vermeld dat ik op zoek was naar iemand die de auto kon verschepen. De volgende dag ontving ik een mailtje van een logistiek bedrijf die de auto tot aan Mumbai wou brengen. Fantastisch. Tot nu toe werd hulp uitsluitend online aangeboden maar nu bleek dat ook de traditionele media mij verder brengt.

Eind januari werd de auto verscheept naar Mumbai. Zelf moest ik vliegen en het ticket kreeg ik aangeboden door Etihad. Aangekomen in India vallen de contrasten gelijk op, het is hier echt een andere wereld. Na twee weken wachten op de auto en een week formaliteiten aan de douane, de Indiërs hebben de bureaucratie van de Britten geërfd, kon de roadtrip voortgezet worden. Doel was om van Mumbai naar Kolkatta te rijden, zo’n 2.500km. Op de hele route had ik nog geen aanbieding ontvangen. Om aanbiedingen te ontvangen begin ik altijd met het inzetten van mijn eigen social media kanalen. Ik plaats dan een oproep dat ik in het land ben en vraag mijn volgers het bericht te delen en iemand te taggen als zij iemand kennen in het land. Dit lukt vaak goed, in de VAE kreeg ik zo al snel 15 aanbiedingen. In India een vijftal, maar die bevonden zich allemaal in de twee grote steden. Voor de roadtrip kwam dit niet goed uit. Net zoals in Dubai maakte ik met de app nu weer een selectie van journalisten, erg handig dat ik in zoveel landen toegang heb tot zo’n database, en verzond ik een persbericht. Enkele artikelen verschenen in landelijke media, maar dit zette niet aan tot nieuwe ‘pluggers’. Ik was op mij zelf aangeworpen deze trip. Nou niet helemaal alleen, want door het bericht wilde een journalist van The Hindu met mij meerijden om verslag te doen van de reis.

Al snel bleek dat de vriendelijkheid en gastvrijheid van Indiërs ons al een heel eind bracht. In Mumbai wist iemand een plek bij dorp X, de host in X kende weer iemand in dorp Y, enzovoorts. Een enkele keer moesten we stoppen in een dorp waar niemand ons wat had aangeboden. Voordeel was dat ik de Indisch sprekende journalist bij mij had die snel contact kon maken met locals en na het horen van het verhaal en het nemen van een paar selfies kregen we vaak snel een slaapplek, stroom en een laadplek aangeboden. Zo bracht de reis ons in twee weken naar Kolkatta. Daar nam ik afscheid van de journalist en vervolgde ik de weg naar Bangladesh. Daar gaat het volgende blog verder, maar ik kan al verklappen dat dit een spannende wordt.

Lees hier de eerdere blogs: