Plug Me In

Sinds 15 maart ben ik onderweg naar Australië in een elektrische auto. Zonder geld ben ik geheel afhankelijk van de energie die mensen mij via de website plugmeinproject.com aanbieden. Daar kunnen mensen hun locatie selecteren en mij een maaltijd, slaapplek of stroom voor de auto aanbieden. Door deze mensen wordt ook de route bepaald, ik reis van stopcontact naar stopcontact. Dit zorgt ervoor dat ik niet in een directe lijn naar Australië reis maar zigzaggend de wereld over trek. Voor Meltwater blog ik om de maand over de voortgang van de reis. Bij het eerste blog was ik in Denemarken, en bij het vorige blog had ik de Noordkaap bereikt. Inmiddels ben ik op de grens met Azië, in Istanbul.

Vanaf de Noordkaap reed ik door Finland naar Sint Petersburg. Via social media was ik opgepikt door de Polytech University die recent hun eigen solar car project lanceerden, waarmee ze tegen ‘onze jongens’ van de TU Delft gaan strijden. Zij wilden mijn komst graag koppelen aan hun presentatie en organiseerden een persconferentie. Dit was voor mij een dubbele primeur, want nog niet eerder gaf ik een persco of was ik op televisie. Vandaag kwam de landelijke pers opdraven en was ik live op nationale staatstelevisie, werden er door andere zenders items gemaakt en stond ik in landelijke kranten zoals de Metro. Mooie exposure voor Plug Me In. Toen ik de dag erna door de stad reed met de auto werd er veel naar mij getoeterd. Ik ben er nog niet uit of dit was omdat ik herkend werd of omdat ik de verkeersregels niet begreep.

Via Moskou ging ik zuidwaarts naar de Baltische staten. Ik ben nu haast aan het maken om zo snel mogelijk in het oosten van Turkije en vervolgens in Iran te komen. De winter valt daar al in november en met lage temperaturen laadt de auto niet meer op, dan wordt het een hele lastig missie. Na 2 nachten in Letland belandde ik in Litouwen. Ook daar had de media veel belangstelling voor mijn verhaal. Het lijkt erop dat hoe verder ik van huis kom, hoe interessanter het voor hun wordt. Ook zijn ze geïnteresseerd in de elektrische auto, in deze landen is hier nog nauwelijks infrastructuur voor en zie je ook zelden een EV rijden op straat.

Oekraine was een land van veel contrasten. Het voelt alsof je 30 jaar terug in de tijd gaat, maar op het gebeid van elektrisch rijden zijn ze bijna net zo ver als in Nederland. Door het hele land is laadinfrastructuur aangelegd en had ik geen problemen om het land door te komen. Mijn bezoek hier ging ook weer samen met interviews voor TV en krant. Mijn gastvrouw of heer diende dan vaak als tolk omdat ze hier slecht Engels spreken. Voor mij is het dan lastig om in een vreemde taal de artikelen terug te vinden, maar gelukkig vindt de social media monitoring app van Meltwater deze voor mij.

Hoe verder ik van het vertrouwde westen kom, hoe moeilijker het wordt om ‘pluggers’ te vinden. Gelukkig zijn mijn eigen social media kanalen nog steeds een krachtige bron om mensen te vinden. Voordat ik een land in ga plaats ik een oproep waarin ik meld dat ik volgende week naar bijvoorbeeld Turkije ga. Ik roep dan mijn volgers op om dit bericht te delen en mensen te taggen die zij kennen in dit land. Hier wordt altijd gehoor aan gegeven en zo kom ik snel aan adresjes. Op deze manier hoop ik met de kracht van social media over enkele maanden in Australië aan te komen.