Plug me in
Sinds maart 2016 ben ik onderweg naar Australië in een elektrische auto. Zonder geld ben ik geheel afhankelijk van de energie die mensen mij via de website plugmeinproject.com aanbieden. De website biedt men de mogelijkheid hun locatie te selecteren en mij een maaltijd, slaapplek of stroom voor de auto aan te bieden. Afhankelijk van deze aanbiedingen wordt ook de route bepaald, ik reis van stopcontact naar stopcontact. Dit zorgt ervoor dat ik niet in een directe lijn naar ‘the land down under’ reis maar zigzaggend de wereld over trek. Voor Meltwater blog ik om de maand over de voortgang van de reis.

In het vorige blog eindigde ik in Kolkata, daar was ik na een pittige tocht dwars door India aanbeland samen met Prayag, een journalist die mij schaduwde. De India trip zat er op en we namen afscheid. Een paar dagen verbleef ik nog in Kolkata om wat mechanische problemen aan de auto op te lossen. Toen dat geregeld was vertrok ik naar Bangladesh. Dit land wou ik snel doorkruisen, dan een klein stukje India pakken en via Birma en Thailand het einde van het Aziatisch vasteland bereiken. Dit bleek makkelijker gezegd dan gedaan. De douane van Bangladesh liet mij niet met de auto het land binnen. Ik reis met een Carnet de Passage, wat een soort internationaal document is waarmee je door verschillende Aziatische landen kan reizen. Dit verdrag is ook door Bangladesh ondertekend maar, zo kwam ik op de harde manier achter, wordt sinds vijf jaar niet meer erkend door het land. Ik kreeg twee opties: een Bangladeshi moest een bankgarantie afgeven ter hoogte van de nieuwprijs van de auto of ik moest omkeren en via dezelfde grens het land weer uit. Dat eerste was uitgesloten dus ik kon alleen maar terug. Maar dan moest ik wel eerst een nieuw visum voor India aanvragen. Daarvoor moest ik naar de hoofdstad Dhaka, 10 dagen wachten en weer terug naar de grens.

Om Myanmar te bereiken moest ik nu om Bangladesh heen, via Noordoost India en door enkele staten die als onveilig bekend staan. Maar waar een wil is, is een weg. Of in ieder geval, iets wat op een weg moest lijken want het was vaak improviseren met de gaten en onverharde stukken. De auto had het zwaar te verduren en al snel kreeg ik een lekke band. Die werd met behulp van sympathieke Indiërs snel vervangen en kon ik door naar mijn volgende host. Daar brachten we de auto naar een workshop voor een check en kwamen we erachter dat de rubbers in de onderste steunarmen versleten waren. Toen we de auto bij de workshop op wilden laden ontstond er een kortsluiting aan het stopcontact en een flinke knal in de auto volgde; de lader van de auto bleek kapot. Dikke pech allemaal. De auto kon niet meer verder rijden en moest met een truck naar de volgende stad vervoerd worden. Nog meer pech want de chauffeurs waren vergeten dat de auto ook weer uitgeladen moest worden en hadden daarvoor geen tools meegenomen. Er moest een oplossing gevonden worden en ook snel want vijf dagen later moest ik mij melden aan de grens van Birma. We probeerden verschillende dingen. Een flatbed werd ingeschakeld en we dachten dat we daar de auto op konden rijden maar de hoek bleek te groot. De volgende dag vonden we een overslagplaats. Het idee was om hem daar op te rijden, vervolgens op het flatbed en dan naar de straat. Ook nu bleek de hoek te groot en nu stond de auto vast in het magazijn.

Een lastige situatie, maar het bleek ineens dat ik er niet alleen voor stond. Zowel online als offline werd er hulp aangeboden. Een paar journalisten zochten mij op een startten een Facebook-live sessie en brachten verslag uit van wat er aan de hand was. Ongelofelijk hoeveel reacties hierop kwamen. Mensen boden mij een slaapplek aan, een maaltijd en ook hulp bij het zoeken naar een manier om de auto op de grond te krijgen. Ook via mijn eigen kanalen kwam er veel hulp toen ik postte over de situatie. Mensen maakten zelfs technische tekeningen met berekeningen over hoe de auto van het platform gereden kon worden. Na drie dagen was het voor elkaar. We vonden een treinstation en konden de auto van de truck op een perron rijden.

De reis kon worden voortgezet en met nog wat gedoe zou ik uiteindelijk in Myanmar belanden. Het was een pittige missie en ook heel leerzaam. Interessant om te zien hoe social media ingezet kon worden om zelfs bijna in de Himalaya real-life problemen op te lossen, met niet te vergeten de hulp van die zo vriendelijke Indiërs.

SOCIAL MEDIA MANAGEMENT
Wiebe Wakker maakt gebruik van onze social media management tool om in conctact te komen met mensen die hem eten, een slaapplaats of stroom voor zijn auto aan kunnen bieden. Hij beheert al zijn sociale kanalen vanuit één platform en monitort de belangrijkste berichten. Benieuwd hoe wij jou verder kunnen helpen met social media monitoring en -management? Vraag snel een demo aan!

Lees hier de eerdere blogs over het Plug Me In-project: